Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Μισές αλήθειες

Στο δωμάτιό μου, αργά το βράδυ. Φως από τον υπολογιστή, φωνές από την τηλεόραση, μυρωδιά από δυο αναμμένα αρωματικά κεράκια βανίλια, το σκηνικό.


Σκέψεις ανακατεμένες και σκόρπιες προσπαθούν να γίνουν κείμενο, ένα τσιγάρο γεννάει στάχτη στο τασάκι μου και κάποιο μυθιστόρημα που δεν κατάφερε να με βάλει και απόψε στον κόσμο του, με κοιτάζει παραπονεμένα. Θόρυβοι έξω ανακατεύονται με τους μέσα θορύβους: της τηλεόρασης, του τσιγάρου που καίγεται, της φλόγας που τρέμει μυρίζοντας βανίλια. Θόρυβος, είναι ο ήχος της μοναξιάς σκέφτομαι. Θόρυβος από συσκευές και μέσα που έχουν εφευρεθεί για να καλύψουν τον πραγματικό της ήχο: τη σιωπή. Είναι τρομαχτική η σιωπή, γι’ αυτό ψάχνουμε συνεχώς και απεγνωσμένα τρόπους να τη σκεπάσουμε. Όπως και πολλές άλλες αλήθειες…

Αναρωτιέμαι πόσες ψεύτικες εικόνες και ήχοι μας κάνουν παρέα, πόσα ανούσια συναισθήματα, που τα χρώματά τους είναι θολά και άχρωμα, πόσες δανεικές ευτυχίες που το χαμόγελό τους δεν διαρκεί περισσότερο από μία μικρή και περαστική στιγμούλα, γεμίζουν τις ώρες μας...

Εντάξει, όλα στιγμές είναι. Άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο σπουδαίες. Άλλες που αφήνουν σημάδια και άλλες που περνούν πατώντας ελαφρά πάνω μας και δεν αφήνουν βαριά τα ίχνη τους. Εκείνο που σιχαίνομαι είναι οι μισές αλήθειες. Αυτές που με κάνουν να κάθομαι αμίλητη εδώ, εγώ και το ταλαιπωρημένο pc μου, να έχω κάνει φίλους τους καλοφτιαγμένους σταρ των ψυχαγωγικών εκπομπών, να συμπάσχω με τους ηθοποιούς των σήριαλ, και να γλεντάω με τα πάρτι στρογγυλής τραπέζης προς τιμήν κάποιου σπουδαίου. Πόσο πιο μόνος μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος… Και φαντάσου πως όλη αυτή η ψυχαγωγία που μας χαρίζεται απλόχερα σε τέτοια ποικιλία συνταγών, εκπομπών και εκδοχών, φτιάχτηκε για αντίδοτο στη μοναξιά μας. Αυτή είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι πως δεν ξεπερνιέται έτσι η μοναξιά, απλώς σκεπάζεται.

Φως από τον υπολογιστή, φωνές από την τηλεόραση, μυρωδιά από δυο αναμμένα αρωματικά κεράκια βανίλια και η σιωπή παρέα. Οι λέξεις μπερδεύουν, η σιωπή δεν λέει ποτέ ψέματα. Μέσα στο αμίλητο δικό της άπειρο κρύβονται τα μυστικά όλου του κόσμου...


Δεν θα σου δώσει κανείς άλλος απαντήσεις στις ερωτήσεις σου, μου φωνάζει. Οι απαντήσεις είναι μέσα μας. Μόνο που καμιά φορά, προστατεύοντας την μισή αλήθεια τους που ξέρουμε, αποφεύγουμε εκείνη που θα μας φανερωθεί όταν σκαλίσουμε βαθύτερα μέσα μας, την άλλη μισή. Ίσως κάπου μέσα βαθιά και αυτήν -την άλλη μισή- την ξέρουμε και απλώς φοβόμαστε να την παραδεχτούμε. Και ίσως εκείνο που τρέμουμε στις άλλες μισές αλήθειες της ψυχής μας να είναι εκείνο που δεν μπορούμε να ξέρουμε εκ των προτέρων για αυτές: τις δικές μας αντιδράσεις σε όσα μπορεί να μας αποκαλυφθούν, εάν τα προ(σ)καλέσουμε.


Θάρρος χρειάζεται, λίγο θάρρος παραπάνω. Για να μπουν τα πράγματα στη θέση τους, στην πραγματική τους θέση για σένα.


Κλείσε την τηλεόραση... δεν έχεις ανάγκη τους θορύβους της και η ψυχαγωγία χάνει την αξία της όταν γίνεται για λάθος λόγους. Μπορεί λοιπόν να περιμένει, προηγούνται οι ανοιχτοί σου λογαριασμοί.

Σβήσε τα φώτα... μην σε μπερδεύουν οι σκιές στο δωμάτιο, κράτησε μόνο ένα κερί αναμμένο.

Μην ψάχνεις στα μάτια των άλλων για καθρέπτες... ο καθρεπτης είναι μέσα σου.

Τώρα είσαι μόνος... όσο ήσουνα και πριν μόνο που δεν χρειάζεσαι μισή την αλήθεια. Τώρα στη σιωπή και στο σκοτάδι, μπορείς να τη δεις και να την ακούσεις πια ολόκληρη. Μόνο μην τη φοβηθείς. Άσε ανοιχτή την πόρτα του μυαλού, να ορμήσουν προσκεκλημένες σου πια όλες οι σκέψεις.


Και τότε.... τότε θα τις δεις να γράφονται απέναντι στον τοίχο με το δικό σου χρώμα και σχήμα, οι απαντήσεις σου όλες.


Και μετά;.......

Θα βρούμε τρόπο μωρέ, θα δεις.

Και θα το αντέξουμε μαζί το «μετά». Υπάρχει πάντα ένα «μαζί» για το «μετά» όλης της μοναξιάς του κόσμου. Πρέπει να υπάρχει.

«Πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι…», που λέει και ο ποιητής μας.